Biblioteka

Drodzy Czytelnicy!

Biblioteka Szkoły Polskiej w Zagrzebiu czynna jest w każdą sobotę w czasie trwania zajęć w szkole. Książki można rezerwować w tygodniu poprzedzającym zajęcia wysyłając wiadomość na e-mail: rudzinskakatarzyna1@gmail.com lub bezpośrednio podczas sobotnich zajęć.

Dysponujemy sporym zbiorem pozycji dla dzieci, młodzieży oraz dorosłych. Dzięki Fundacji Semper Polonia i Polskiemu Towarzystwu Oświatowemu w Zagrzebiu nasza biblioteka powiększona została o duży zbiór książek dla dzieci. 

Biblioteką opiekuje się p. Katarzyna Rudzińska.

Zapraszamy do korzystania z naszych zbiorów.

Uczniowie polecają: 


„Dziewczynka z parku“, Barbara Kosmowska – recenzja

„Dziewczynka z parku“ autorstwa Barbary Kosmowskiej to książka, którą warto przeczytać. Opowiada o tym, jak poradzić sobie z utratą bliskiej osoby. Główna bohaterka Andzia cierpi po śmierci swojego taty. Zapomnieć o smutku pomaga dziewczynce jej przyjaciel Jeremiasz. Zaletą książki są ilustracje Emilii Dziubak, które wyglądają bardzo realistycznie. „Dziewczynka z parku“ jest dobrą lekturą, ponieważ uczy co robić, kiedy jesteśmy w żałobie, a przy tym można dowiedzieć się z niej ciekawych informacji o zwierzętach. Mam nadzieję, że książka ta zostanie przetłumaczona na język chorwacki, żeby mogli poznać ją również chorwaccy uczniowie.

„Djevojčica iz parka“, Barbara Kosmowska – recenzija

„Djevojčica iz parka“ autorice Barbare Kosmowske je knjiga koju je vrijedno pročitati. Govori o tome kako si pomoći kod gubitka drage osobe. Glavna junakinja Anđa pati nakon smrti svojeg oca. Da zaboravi tugu pomaže djevojčici njen prijatelj Jeremija. Prednost knjige su ilustracije Emilije Dziubak, koje izgledaju jako stvarno. „Djevojčica iz parka“ je dobra lektira, jer uči što treba raditi kada smo u koroti, a pri tome može se iz nje saznati interesantih informacija o životinjama. Nadam se da će ova knjiga biti prevedena na hrvatski jezik da bi je mogli upoznati i hrvatski učenici.

Sebastian Gajski

„Gryzmoł“, Dorota Gellner

„Gryzmoł“ to książka, którą napisała Dorota Gellner, a zilustrowała Ewa Poklewska-Koziełło. Są to rymowane historyjki o Gryzmole. Gryzmoł to mały chłopiec, który uwielbia rysować i malować. Gryzmoli wszędzie: na papierze, obrusie, ścianach, sufitach, dachu, łóżku, kołdrze, poduszce i innych meblach. Książka podobała mi się, ale myślę, że lepiej rysować na kartkach. Mam nadzieję, że książka ta zostanie przetłumaczona na język chorwacki.

„Škrabalo“, Dorota Gellner

„Škrabalo“je knjiga koju je napisala Dorota Gellner a ilustrirala Ewa Poklewska-Koziełło. To su pripovijetke u rimi o Škrabalu. Škrabalo je mali dječak, koji obožava crtati i bojati. Škraba posvuda: na papiru, stolnjaku, zidovima, stropovima, krovu, krevetu, poplunu, jastuku i drugom namještaju. Knjiga mi se svidjela, ali mislim da je bolje crtati na listovima papira. Nadam se da će ova knjiga biti prevedena na hrvatski jezik.

Aniela Gajski

„Lokomotywa”, Julian Tuwim

Wiersz „Lokomotywa” to jeden z najbardziej znanych utworów Juliana Tuwima. Powstał on blisko sto lat temu, ale do dnia dzisiejszego recytują go wszystkie polskie dzieci. 

Tematem wiersza jest z pozoru prozaiczna czynność jaką jest odjazd pociągu, lokomotywy parowej wraz z załadowanymi wagonami. Autor używa rymów przez co wiersz jest łatwy do zapamiętania. Julian Tuwim bawi się słowami, zestawia je w taki sposób, że tworzy bardzo realistyczny opis.  Czytając wiersz odnosimy wrażenie jakbyśmy rzeczywiście obserwowali odjeżdżający pociąg. 

Zabawa językiem zaowocowała niesamowicie realistycznym utworem. Wiersz bawi i rozśmiesza przez to, iż jest niesamowicie precyzyjnie napisany. Autor zadbał o każdy szczegół, aby w prosty sposób czytelnik mógł wyobrazić sobie wszystko o czym czyta. 

„Lokomotiva“, Julian Tuwim

Pjesma „Lokomotiva“ jedno je od najpoznatijih djela Juliana Tuwima. Stvorena je prije gotovo stotinu godina, ali do danas je recitiraju sva poljska djeca. Tema pjesme je naoko prozaična aktivnost, a to je polazak vlaka, parne lokomotive s natovarenim vagonima. Autor koristi rime zbog kojih je pjesmu lako zapamtiti. Julian Tuwim se poigrava riječima, suprotstavlja ih na takav način da stvara vrlo realan opis. Čitajući pjesmu, imamo dojam da zapravo promatramo vlak koji odlazi. Poigravanje jezikom rezultiralo je nevjerojatno realističnim komadom. Pjesma vas zabavlja i nasmijava jer je izuzetno precizno napisana. Autor se pobrinuo za svaki detalj kako bi čitatelj mogao lako zamisliti sve o čemu čita.

Szymon Hajdecki


„Lokomotywa“, Julian Tuwim

„Lokomotywa“ to chyba najbardziej znany wiersz dla dzieci Juliana Tuwima. Poeta zachwyca się w nim nad techniką „ciężkiej maszyny“ – lokomotywy. Utwór jest pełen ciepłego, pozbawionego złośliwości humoru. Zabawne są wyliczanki tego wszystkiego, co mieści się w pociągu. Idealnie dobrane tempo wiersza i onomatopeje pozwalają czytelnikowi wczuć się w obserwatora pociągu. Zachęcam do przeczytania „Lokomotywy“, również chorwackie dzieci, ponieważ Polska Szkoła w Zagrzebiu przetłumaczyła wiersz na język chorwacki. Uczniowie tej szkoły także zilustrowali go.

„Lokomotiva“, Julian Tuwim

„Lokomotiva“ je vjerojatno najviše poznata pjesma za djecu Juliana Tuwima. U njoj se pjesnik divi tehnici „teške mašine“ – lokomotive. Djelo je puno toplog humora bez pakosti. Zabavne su brojalice toga svega što se nalazi u vlaku. Savršeno odabran tempo pjesme i onomatopeje dozvoljavaju čitatelju da se uživi u promatrača vlaka. Potičem Vas da pročitate „Lokomotivu“, također i hrvatska djeca jer je Poljska škola u Zagrebu prevela pjesmu na hrvatski jezik. Učenici te škole su je i ilustrirali.

Sebastian Gajski

„Mały Chopin“, Michał Rusinek

Książkę „Mały Chopin“ napisał Michał Rusinek, a zilustrowała Joanna Rusinek. Jest to wierszowana opowieść o tym, jak mały Frycek wyrósł na wielkiego kompozytora Fryderyka Chopina. Łapał mrówki, chciał leczyć zęby fortepianowi i tak jak ja na Wielkanoc przejadł się mazurkiem. Książka podobała mi się i myślę, że zainteresuje inne dzieci. Można przeczytać ją po polsku i po chorwacku.

„Mali Chopin“, Michał Rusinek

Knjigu „Mali Chopin“ je napisao Michał Rusinek, a ilustrirala Joanna Rusinek. To je priča u rimi o tome kako je mali Fredi izrastao u velikog skladatelja Fryderyka Chopina. Hvatao je mrave, htio je liječiti zube klavira i tako kao i ja na Uskrs se prejeo mazurkom. Knjiga mi se svidjela i mislim da će zainteresirati drugu djecu. Može ju se pročitati na poljskom i na hrvatskom jeziku.

Aniela Gajski

„Pan Tadeusz“, Adam Mickiewicz – recenzja

„Pan Tadeusz“ to książka napisana w XIX wieku, a autorem jest bardzo znany polski pisarz epoki romantyzmu Adam Mickiewicz. Dzieło to jest epopeją narodową, która opowiada o życiu narodu Polskiego pod zaborem rosyjskim. 

Jest to utwór który składa się z 12 ksiąg, pisanych wierszem (trzynastozgłoskowcem), ukazujący losy zwykłych ludzi, głównie przedstawicieli szlachty. Narrator jest wszechobecny, wszechwiedzący i obiektywny. Akcja toczy się głównie w Soplicowie, i posiada wiele wątków - od przybycia wojsk napoleońskich na Litwę po nadzieję na wyzwolenie Ojczyzny. Dzieło Adama Mickiewicza ukazuje również piękno polskiej natury.

Myślę, że ten utwór warty jest przeczytania. Jednak w pewnych momentach autor za bardzo skupia się na opisie przyrody lub miejsca. Najbardziej podobało mi się wyznanie księdza Robaka na łożu śmierci, kiedy to ujawnił swoją największą tajemnicę. Polecam tą książkę wszystkim wytrwałym, ponieważ książka nie jest łatwa w zrozumieniu. Napisano ją bowiem językiem staropolskim.

„Gospodin Tadija“, Adam Mickiewicz – recenzija

„Gospodin Tadija“ je knjiga napisana u 19. st., a autor djela je poznati poljski književnik Adam Mickiewicz. To je djelo nacionalni ep, koji govori o životu Poljskog naroda pod Ruskom vlasti. Sadrži 12 knjiga napisanih u stihovima koji opisuju sudbinu običnih ljudi, uglavnom načelnika vlade. Pripovijedač je sveprisutan, sveznajuć i objektivan. Radnja se odvija u Soplicowu i sastvljena je od puno tema - od odlazka napoleonove vojske u Litvu do nade i oslobađanja domovine. Djelo Adama Mickiewicza pokazuje također i ljepotu Poljskoj krajolika.

Mislim da je ovo djelo dostojno čitanja, iako se u nekim trenucima autor previše fokusira na opis prirode ili mjesta na kojem se nalazi. Najviše mi se svidjela ispovijed svećenika Robaka na samrti, kada je  otkrio svoju najveću tajnu. Preporučam ovu knjigu svima upornima, jer nije laka za razumijevanje. Napisana je na staro-poljskom jeziku.

Maksimilijan Krilčić

„Pan Tadeusz“, Adam Mickiewicz – recenzja

Akcja utworu Adama Mickiewicza toczy się przez pięć dni w 1811 roku i jeden dzień w 1812 roku, kiedy to Unia Polsko-Litewska była już podzielona między trzech ziemiach i wymazana z politycznej mapy Europy. Miejscem akcji jest wieś Soplicowo, majątek ziemski znajdujący się pod rosyjską administracją. Tutaj mamy dwie akcje, które składają się na książkę.

Pierwsza akcja przedstawia dwie kłócące się rodziny szlacheckie oraz miłość między Tadeuszem Soplica z jednej rodziny, a Zosią z drugiej rodziny. Druga akcja zawiera bunty miejscowej ludności przeciwko rosyjskiej armii okupacyjnej. 

Autor używa terminu „Litwa” w drugim znaczeniu niż obecnie, nie jako państwo, ale jako obszar geograficzny obejmujący zarówno Polskę, jak i Białoruś. Z tego powodu Polacy, Litwini i Białorusini uważają Mickiewicza za swojego pisarza. 

Książka „Pan Tadeusz“ została wydana po raz pierwszy w czerwcu 1834 roku w Paryżu. Utwór jest uważany za jeden z ostatnich wielkich dzieł w literaturze europejskiej, tj. narodowa epopeja Polski. Adam Mickiewicz zreformował język polski i znacząco wpłynął na jego standaryzację. Na podstawie tego utworu polski reżyser Andrzej Wajda nakręcił w 1999 roku film pod tytułem „Pan Tadeusz“.

„Gospodin Tadija“, Adam Mickiewicz – recenzija

Radnja djela Adama Mickiewicza odvija se nekoliko dana 1811. godine i jednog dana 1812., kada je Poljsko-litvanska unija već bila podijeljena između tri zemlje i izbrisana s političke karte Europe. Mjesto radnje je selo Soplicowo, zemlja u državi pod ruskom upravom. Ovdje imamo dvije akcije koje čine knjigu.

U prvoj akciji je svađa dviju plemićkih obitelji i ljubav Tadeusza Soplice iz jedne obitelji i Zosije iz druge. Druga akcija je poticanje lokalne pobune protiv ruske okupacijske vojske.

Autor koristi izraz „Litva“ u drugačijem smislu od uobičajenog, ne kao državu, nego kao vrlo zemljopisni pojam kako bi obuhvatio i Poljsku i Bjelorusiju. Iz tog razloga Poljaci, Litvanci i Bjelorusi Mickiewicza smatraju svojim piscem.

Knjiga „Gospodin Tadija“ prvi je put objavljena u lipnju 1834. u Parizu. „Gospodin Tadija“ je dio velike europske književnost, odnosno poljski narodni ep. Adam Mickiewicz reformirao je poljski jezik i značajno utjecao na njegovu standardizaciju. Na temelju ovog djela, poljski redatelj Andrzej Wajda snimio je film „Gospodin Tadija“ 1999. godine.

Rafaela Galinec


„Plastusiowy pamiętnik“, Maria Kownacka

„Plastusiowy pamiętnik“ to książka Marii Kownackiej. Jest to historia „małego ludzika z plasteliny“ o imieniu Plastuś, którego ulepiła uczennica pierwszej klasy, Tosia. Plastuś mieszka w drewnianym piórniku Tosi razem z gumą „myszką“, czterema błyszczącymi, ostrymi stalówkami, piórem, ołówkiem i scyzorykiem.

Historia zaczyna się na pierwszej lekcji po wakacjach, na której Tosia ulepiła Plastusia. Ma on „duży, czerwony nos, odstające uszy i zielone majteczki“. Na lekcji rysunków Plastuś z pomocą innych mieszkańców piórnika z resztek wycinanek zrobił swój czerwony pamiętnik, w którym opisuje wszystko, co dzieje się w szkole. Kiedy Tosia płakała, bo „kleksik z kałamarza, co na nikogo nie zważa“ zepsuł stronę, na której pisała, Plastuś odważył się iść do kałamarza na rozmowę. Umazał sobie wtedy atramentem nos, a potem umazał się cały, jak i inni w piórniku. Tosia znalazła radę na kapiący ze stalówki atrament, uszyła wycieraczkę do piórnika. Tosia ma niebieskie oczy, tak samo jak Plastuś i miała dwa czarne warkoczyki z kokardkami. Bronek nazywał je „mysimi ogonkami“, więc obcięto jej je. W pierwszej ławce z Tosią usiadła nowa koleżanka, Zosia „niszczycielka“. Wieczkiem piórnika przygniotła nos Plastusia, pogryzła ołówek, złamała stalówkę, gumkę-myszkę ubrudziła atramentem, wyszczerbiła scyzoryk, a przy tym skaleczyła palec. Przyznała się jednak do winy przed panią nauczycielką. Kiedy przyniosła do szkoły pudełko z farbami i pędzelkiem, pióro było zazdrosne. Na lekcję robót Tosia przyniosła pudełko w kwiatki z przyborami do szycia: naparstkiem, igłami i nićmi. Do klasy przyszły też lale, dla których dzieci szyły sukienki z gałganków. Tosia przyniosła Patronelę, a Lodzia Klarcię z gałganków. Kiedy Tosię bolało gardło i leżała w łóżku, jej młodszy brat Jacek i koleżanka Lodzia bawili się z nią w wyprawę na bezludne wyspy. Poza przyborami z piórnika udział w niej brały również zrobione przez Lodzię panny z włóczki. Później zostały one odznakami dla klasowych kwiaciarzy. Gdy Tosia była porządkową, Plastuś pomagał jej ścierać tablicę, aż cały się ubielił. Plastuś bardzo lubi klasową bibliotekę i zapoznał się z bohaterami z jagodowego kraju. Zazdrościł im wózka, ale Lodzia zrobiła mu auto z pudełka od zapałek i szpulek, z którego bardzo się ucieszył. U Tosi w domu jest kot Mruczek i pies Fikuś, którego boją się pantofle i który rozszarpał czapeczkę Lodzi, ale na szczęście mama Tosi zrobiła jej szydełkiem nową. Kiedy Tosia i Lodzia bawiły się w chowanego z Plasusiem i lalą Klarcią, Plastusia złapał Mruczek, a Klarcia wpadła do akwarium ze złotymi rybkami. Na dzień nauczyciela Tosia z pomocą jej babci, a potem i inne dzieci z klasy, wyszyły dla pani nauczycielki serwetki, a Plastuś z Tosią mówili wierszyk. Wielką przygodę przeżyli mieszkańcy piórnika, kiedy ratowali elementarz Tosi przed Jackiem-Bazgrotą. Gdy w klasie dzieci robiły ozdoby na choinkę i dekorowały ją, Tosia przebrała Plastusia za krasnoludka i powiesiła wśród innych ozdób. Plastuś był bardzo duny z tego, ale potem znudziło mu się to i zatęsknił do swojego piórnikowego domku i Tosi. Przy rozbieraniu choinki Plastusia zabrał łobuz Witek, u którego ludzik miał smutną dolę. Na szczęście dzięki ogłoszeniu Tosi Witek oddał jej Plastusia, a ona wyleczała go. Odtąd Plastuś chciał już zawsze mieszkać tylko w Tosinym piórniku.

Bardzo podobają mi się przygody Plastusia. Przeczytałem „Plastusiowy pamiętnik“ z zapartym tchem i martwiłem się o ludzika, gdy trafił do niewoli u Witka. Polecam tę książkę do przeczytania innym. Niestety ona nie jest jeszcze przetłumaczona na język chorwacki.

„Plastelinkov dnevnik“, Maria Kownacka

„Plastelinkov dnevnik“ knjiga je Marie Kownacke. To je povijest malog čovječuljka od plastelina nazvanom Plastelinko, kojeg je napravila učenica prvog razreda, Tosia. Plastelniko stanuje u Tosinoj drvenoj pernici zajedno s gumicom „mišicom“, četirima sjajnima, oštrim perima, držalom za pero, olovkom i sklopivim nožićem.

Priča počinje na prvom satu nakon ljetnih školskih praznika, na kojim je Tosia napravila Plastelinka. On ima „velik, crveni nos, klempave uši i zelene gaćice“. Na satu likovnog Plastelinko je uz pomoć drugih stanovnika pernice od ostataka kolaž-papira izradio svoj crveni dnevnik, u kojem opisuje sve što se događa u školi. Kad je Tosia plakala jer je „mrljenko iz bočice za tintu, kojeg za nikog nije briga“ pokvario stranicu na kojoj je pisala, Plastelinko se odvažio otići do bočice za tintu na razgovor. Tom prilikom si je tintom zaprljao nos, a zatim se cijeli zaprljao, kao i drugi u pernici. Tosia je našla rješenje za tintu koja je kapala iz pera, sašila je otirač za pernicu. Tosia ima plave oči, isto kao i Plastelinko i imala je dvije crne pletenice s mašnicama. Bronek ih je zvao „mišjim repićima“, pa su bili odrezani. U prvoj klupi s Tosiom je sjela nova prijateljica, Zosia „uništavateljica“. Poklopcem pernice pritisnula je Plastelinkov nos, izgrizla olovku, slomila pero, gumicu-mišicu zaprljala tintom, okrznula sklopivi nožić i pri tome ranila prst. Ipak je učiteljici priznala krivnju. Kad je donijela u školu kutijicu s bojama i kistom, držalo za pero je bilo ljubomorno. Na sat ručnog rada Tosia je donijela kutijicu oslikanu cvijećem sa priborom za šivanje: napršnjakom, iglama i koncem. U razred su isto došle lutke, za koje su djeca šila suknje od ostataka. Tosia je donjela Patronelu, a Lodzia Klarciu od ostataka. Kad je Tosiu boljelo grlo i ležala je u krevetu, njen mlađi brat Jacek i prijateljica Lodzia igrali su se s njom izleta na puste otoke. Osim pribora iz pernice sudjelovale su u tome također gospođice od vune, koje je napravila Lodzia. Kasnije one su postale odlikovanja za razredne cvječare. Kada je Tosia bila redar, Plastelinko joj je pomagao brisati ploču, dok se cijeli nije uprljao kredom. Plastelinko jako voli razrednu knjižnicu i upoznao se s likovima iz kraja borovnica. Bio im je ljubomoran na kolima, ali Lodzia mu je napravila auto od kutijice za šibice i špula od konca, koji ga je jako obradovao. U Tosinom domu je mačak Predek i psić Skočko, kojega se boje cipele i koji je rastrgao Lodzinu kapicu, ali na sreću Tosina mama joj je naheklala novu. Kada su se Tosia i Lodzia igrale skrivača s Plastelinkom i lutkom Klarciom, Plastelinka je uhvatio Predek, a Klarcia je upala u akvarij sa zlatnim ribicama. Na dan učitelja Tosia uz pomoć svoje bake, a zatim i druga djeca iz razreda, izvezli su učiteljici ubruse, a Plastelinko s Tosiom su recitirali pjesmicu. Veliku avanturu su doživjeli stanovnici pernice kada su spašavali Tosinu početnicu od Jaceka-Škrabala. Kad su djeca u razredu radila ukrase za bor i ukrašavali ga, Tosia je preobukla Plastelinka u patuljka i objesila ga usred drugih ukrasa. Plastelinko je bio jako ponosan zbog toga, ali kasnije mu je to dosadilo i nedostajao mu je njegov dom u pernici i Tosia. Kad su se skidali ukrasi s bora, Plastelinka je uzeo nevaljalac Witek, kod kojega je čovječuljak imao žalostan život. Na sreću, zahvaljujući Tosinom oglasu, Witek joj je vratio Plastelinka, a ona ga izlječila. Od tada je Plastelinko htio zauvijek stanovati samo u Tosinoj pernici.

Jako mi se sviđaju avanture Plastelinka. Pročitao sam „Plastelinkov dnevnik“ u jednom dahu i brinuo sam se za čovječuljka kad je upao u nevolju kod Witka. Preporučam da i drugi pročitaju tu knjigu. Nažalost ona još nije prevedena na hrvatski jezik.

Sebastian Gajski

„W pustyni i puszczy”, Henryk Sienkiewicz

Powieść Henryka Sienkiewicza pod tytułem „W pustyni i puszczy” może na początku przerazić ilością stron, jednakże, gdy już zaczniemy ją czytać nie możemy się od niej oderwać. Powieść przygodowa dla młodzieży wydana została w 1911 roku w Warszawie i od tego czasu jest kultową polską książką dla dzieci i młodzieży. 

Jest niesamowicie wciągająca. Opowiada nam o losach dwójki dzieci – czternastoletniego Stasia i ośmioletniej Nel, którzy zostali uprowadzeni przez Arabów i zmuszeni są do wycieńczającej podróży przez dzikie tereny. Ojcowie dzieci prowadzą pościg za porywaczami, aby je odzyskać.  Zanim jednak rodzice znów zobaczą Stasia i Nel dzieci przeżywają wiele niebezpiecznych momentów i przygód, przemierzają kilkaset kilometrów, podejmują próby ucieczki, walczą ze śmiertelną chorobą, poznają także piękno przyrody, znajdują przyjaciół, zaprzyjaźniają się również ze zwierzętami, itp.     

„W pustyni i w puszczy” bardzo mi się podoba, ponieważ uczy ona tego, aby nigdy się nie poddawać i mimo najcięższych przeciwności losu szukać rozwiązań. Powieść pięknie prezentuje też przyjaźń pomiędzy ludźmi i zwierzętami.

"U pustinji i divljini", Henryk Sienkiewicz 

Roman Henryka Sienkiewicza "U pustinji i divljini" u početku može biti zastrašujući s brojem stranica, međutim, kad ga počnemo čitati, ne možemo se od njega otrgnuti. Avanturistički roman za mlade objavljen je 1911. godine u Varšavi i od tada je kultna poljska knjiga za djecu i tinejdžere.

Nevjerojatno je zarazna. Govori nam o sudbini dvoje djece - četrnaestogodišnjeg Stasa i osmogodišnjeg Nel, koje su Arapi oteli i prisilili na iscrpljujuće putovanje kroz divljinu. Oci djece progone svoje otmičare kako bi ih vratili. Prije nego što roditelji ponovno vide Staša i Nel, djeca proživljavaju mnoge opasne trenutke i avanture, putuju nekoliko stotina kilometara, pokušavaju pobjeći, boriti se sa smrtonosnom bolešću, naučiti o ljepoti prirode, pronaći prijatelje, sprijateljiti se sa životinjama itd.

Jako volim "U pustinji i divljini", jer nas uči da nikada ne odustajemo i da tražimo rješenja unatoč najtežim nedaćama. Roman također lijepo predstavlja prijateljstvo ljudi i životinja.

Franciszek Hajdecki